‘एक दिवस तो ‘आई’ म्हणून साद घालेल…’ १३ वर्षांची प्रतीक्षा आणि शेवटचा निरोप
जा बाळा जा.. शांतपणे जा.. या शब्दांनी देशवासी भावुक झाले आहेत. अनेकांना अश्रु अनावर झाले आहेत. हरीश राणाशी शेवटचा संवाद साधणाऱ्या महिलेचा व्हिडिओ प्रचंड व्हायरल झाला आहे.
‘एक दिवस तो ‘आई’ म्हणून साद घालेल…’ — १३ वर्षांची प्रतीक्षा आणि शेवटचा निरोप
”बेटा, तू एक दिवस नक्कीच ‘आई’ म्हणून हाक मारशील…” — हे स्वप्न उराशी बाळगून आई निर्मला १३ वर्षे दररोज सकाळी उठली, पण ती सकाळ कधी आलीच नाही.
२० ऑगस्ट २०१३, रक्षाबंधनाचा तो दिवस. चंदीगडमधील एका इमारतीच्या चौथ्या मजल्यावरून पडलेला हरीश पुन्हा कधीच उठू शकला नाही. मानेखालचे संपूर्ण शरीर निकामी झाले होते, फक्त पापण्या जिवंत होत्या. आईने त्या पापण्यांची भाषा आत्मसात केली होती — एकदा पापणी लवणे म्हणजे ‘हो’, दोनदा म्हणजे ‘नाही’ आणि सतत पापण्या हलवणे म्हणजे ‘वेदना’.वडील अशोक यांनी आपले तीन मजली घर विकले, उपचारांसाठी दरमहा ७० हजार रुपये खर्च केले आणि १३ वर्षे प्रत्येक डॉक्टरचे उंबरठे झिजवले. पण जेव्हा डॉक्टरांनी हात टेकले, तेव्हा त्यांना आपल्या मुलाला मृत्यूच्या हवाली करण्याचा कठीण निर्णय घ्यावा लागला.
११ मार्च २०२६ रोजी सर्वोच्च न्यायालयाने देशात पहिल्यांदाच ‘पॅसिव्ह यूथनेशिया’ (निष्क्रिय इच्छामृत्यू) ची परवानगी दिली. न्यायालयाने म्हटले — “तुम्ही तुमच्या मुलाला सोडून देत नाही आहात, तर त्याला सन्मानाने जाण्याची मुभा देत आहात.”
१४ मार्चला गाझियाबादहून एम्स दिल्लीला जात असताना, बहिणीने हरीशच्या कपाळावर हात ठेवला आणि म्हणाली — “सगळ्यांना माफ करत, सर्वांची माफी मागत… आता जा बेटा, ठीक आहे?” हे शब्द ऐकून संपूर्ण देश हेलावून गेला.
आईने शेवटच्या वेळी त्या कपाळाचे चुंबन घेतले, ज्याचे चुंबन तिने पहिल्यांदा त्याच्या जन्माच्या वेळी घेतले होते. रुग्णवाहिका निघत असताना ती मागे धावली — “बेटा, मला तुला अजून एकदा शिवू दे!” पण रुग्णवाहिका थांबली नाही.
हरीश कधी ‘आई’ म्हणू शकला नाही, पण त्याच्या पापण्या नेहमी सांगत होत्या — “आई मी आहे, तू आहेस म्हणून मी आहे.” आज त्या पापण्यांची हालचाल मंदावत आहे. १३ वर्षांची प्रतीक्षा संपली, पण आईच्या मनात ती साद कायम घुमत राहील .
शांततेत दडलेला एका मुलाचा शेवटचा आवाज. 💔
